Για όλες τις μορφές αγάπης που κρατούν, θρέφουν και συνεχίζουν τη ζωή

Υπάρχει μια λέξη που κουβαλά μέσα της ολόκληρο σύμπαν.
Η λέξη «μητέρα».

Και όμως, η μητρότητα δεν χωρά μόνο σε έναν βιολογικό ορισμό.
Δεν είναι μόνο η εγκυμοσύνη, η γέννα ή η συγγένεια αίματος.
Στη γιόγκα, η μητέρα είναι μια ενέργεια.
Μια ποιότητα παρουσίας.
Η δύναμη που θρέφει, κρατά, αγκαλιάζει, προστατεύει, συγχωρεί και συνεχίζει να αγαπά ακόμη και όταν κουράζεται.

Η μητέρα είναι η πρώτη μας αναπνοή.
Αλλά πολλές φορές είναι και κάτι πολύ περισσότερο από αυτό.

Είναι η γυναίκα που μεγάλωσε ένα παιδί που δεν γέννησε ποτέ.
Είναι εκείνη που προσπάθησε να γίνει μητέρα και δεν τα κατάφερε.
Είναι εκείνη που επέλεξε να μην κάνει παιδιά, αλλά φροντίζει ανθρώπους, ζώα, χώρους, κοινότητες, ιδέες, όνειρα.
Είναι η γιαγιά, η θεία, η φίλη, η δασκάλα, η θεραπεύτρια.
Είναι εκείνος ο άνθρωπος που έγινε “σπίτι” για κάποιον άλλον.

Και υπάρχουν και οι άνθρωποι που σήμερα κουβαλούν την απουσία της μητέρας.
Εκείνοι που έχασαν, που απομακρύνθηκαν, που δεν γνώρισαν ποτέ τη μητρική αγκαλιά όπως την είχαν ανάγκη.
Για αυτούς, η σημερινή ημέρα μπορεί να είναι γλυκιά και δύσκολη μαζί.
Μια υπενθύμιση αγάπης, αλλά και απουσίας.

Η γιόγκα μάς διδάσκει ότι η ζωή δεν είναι ποτέ μόνο μία όψη.
Μέσα στην ίδια καρδιά μπορούν να συνυπάρχουν η ευγνωμοσύνη και το πένθος, η χαρά και η λαχτάρα, η πληρότητα και το κενό.

Ίσως τελικά η μητρότητα να είναι η ικανότητα να μένεις ανοιχτός.
Να συνεχίζεις να προσφέρεις ζωή με όποιον τρόπο μπορείς.

Στην ινδική φιλοσοφία, η θηλυκή ενέργεια ονομάζεται Shakti:
η δημιουργική δύναμη του σύμπαντος.
Δεν αφορά μόνο τις γυναίκες ούτε μόνο τις μητέρες.
Είναι η ενέργεια που κινεί τη συμπόνια, τη φροντίδα, τη δημιουργία, την υπομονή, τη διαίσθηση.

Κάθε φορά που κρατάμε χώρο για κάποιον,
κάθε φορά που ακούμε πραγματικά,
κάθε φορά που επιλέγουμε την τρυφερότητα αντί της σκληρότητας,
εκφράζουμε αυτή τη μητρική ποιότητα.

Η γιόγκα μάς θυμίζει επίσης την έννοια της ahimsa  της μη βίας, της καλοσύνης προς όλα τα όντα, αλλά και προς τον ίδιο μας τον εαυτό. 
Ίσως αυτό να είναι και το πιο βαθύ μάθημα της μητέρας:
να μάθουμε κάποτε να αγκαλιάζουμε κι εμάς με την ίδια καλοσύνη που προσφέρουμε στους άλλους.

Σήμερα λοιπόν, δεν τιμούμε μόνο τις «τέλειες» ιστορίες.
Τιμούμε όλες τις διαδρομές.
Τις γυναίκες που ξενυχτούν.
Εκείνες που προσπαθούν.
Εκείνες που πενθούν.
Εκείνες που θεραπεύονται.
Εκείνες που δημιουργούν ζωή μέσα από την τέχνη, τη διδασκαλία, τη φροντίδα, τη προσφορά.
Τις μαμάδες.
Τις κόρες.
Τα παιδιά που έγιναν φροντιστές των γονιών τους.
Τους ανθρώπους που έγιναν αγάπη για κάποιον άλλον.

Και ίσως σήμερα, περισσότερο από ποτέ, να χρειάζεται να θυμηθούμε πως όλοι κουβαλάμε μέσα μας μια πλευρά που θέλει να φροντίσει και μια πλευρά που ακόμα ζητά να αγαπηθεί.

Αν έχεις σήμερα τη μητέρα σου, κράτησέ την λίγο πιο κοντά.
Αν δεν την έχεις, άφησέ την να σε συναντήσει μέσα από μια ανάμνηση, μια μυρωδιά, μια προσευχή, μια ανάσα.
Και αν εσύ είσαι η μητέρα με όποια μορφή να θυμάσαι πως κι εσύ αξίζεις φροντίδα.

Γιατί καμία καρδιά δεν μπορεί να συνεχίσει να δίνει, αν δεν επιστρέφει πότε πότε και στην αγκαλιά του ίδιου της του εαυτού.

Με αγάπη,
Κατερίνα Λαρή Γαρύφαλλου
Mandala body & mind focus